ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ποίηση, ποιητές και ποιήματα (στο βάθος, ηλιοβασίλεμα)

Συγχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν σε γνωρίσω (Τάσος Λειβαδίτης)


Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου…
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια
αν ολάκερη έχεις δοθεί…
Όλα μπορούσανε να γίνουνε
στον κόσμο αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες…
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου…
Μα και τι να πει κανείς…
Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός
και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου
έζησα όλη τη ζωή…
Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
και τότε όλα τα βράδια
κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας…
Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,
μ’ όλη μου τη δύναμη…
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
καμιά ελπίδα να μη πεθάνει…
Θε μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο
μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων
Συχώρα με, αγάπη μου,
που ζούσα πριν να σε γνωρίσω…
Μισώ τα μάτια μου,
που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής
σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,
που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,
α, για να γεννηθείς εσύ
κι εγώ για να σε συναντήσω
γι αυτό έγινε ο κόσμος…
Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου
έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..
Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
είμαστε κιόλας νεκροί…
Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
έξω απ’ την πόρτα σου,
εσύ θα ξέρεις,
πως πέθανε σφαγμένος
απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,
που ονειρευότανε για σένα…
Ποδοπάτησε με,
να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
να μ’αγγίζεις…

Advertisements

4 Σχόλια»

  dimitris wrote @

ευχαριστω,επειδη πολλα συναισθυματα δεν εχουν λεξεις,η καρδια μιλαει το μυαλο ομως δεν ξερει πως να τα εκφρασει,ισως το μισο απο αυτο που νιωθω το διαβασα,μα σιγουρα αλλο,τοσο ερωτα και πονο που δεν ειμαι πια μαζι της,δεν θα μπορεσω πιστευω να τα εκφρασω με λεξεις πια…γιατι ο πονος και το παθος ειναι πολυ βαρια για την βασανισμενη καρδια μου……..ευχαριστω…

  edhel wrote @

Εχεις δικιο φιλε μου,η αγαπη ειναι πολυ βαρια..ποσο μαλλον για να μπει σε λεξεις..αν και πιστευω πως ο Λειβαδιτης εδω,το χωρεσαι οσο καλυτερα μπορουσε..’Ποδοπάτησε με,
να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
να μ’αγγίζεις…’..ποση αγαπη φοναζουν τουτες οι λεξεις..

  Stratos wrote @

Υπέροχο ποίημα. Μπορεί κάποιος να με βοηθήσει λέγοντας μου σε ποια συλλογή του Λειβαδίτη βρίσκεται?

Ευχαριστώ πολύ

Στράτο, δεν πρόκειται για ένα και μόνο ποίημα. Είναι αποσπάσματα από διάφορες συλλογές. Το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στη συλλογή «Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» (1952), μια συλλογή αφιερωμένη στη γυναίκα του Μαρία, που ήταν για κείνον ο φύλακας άγγελος ολόκληρης της ζωής του…
Για κάποιους στίχους, για τους οποίους δεν είμαι απόλυτα σίγουρη πού ανήκουν, θα κοιτάξω και θα σου πω. Φιλικά, Γιόλα.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: