ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ποίηση, ποιητές και ποιήματα (στο βάθος, ηλιοβασίλεμα)

Μετεωρισμός (Γιάννης Ρίτσος)


Τα δέντρα, με τα πρώτα κρύα, φεύγουν σκυφτά στον άνεμο.
Το βράδι, ο ουρανός γίνεται μια μεγάλη κλεισμένη τζαμόπορτα.
Κει μέσα, συναγμένοι πολλοί, κουβεντιάζουν σιγανά και καπνίζουν,
γιατί βλέπουμε, πίσω απ’ τα χνωτισμένα τζάμια,
ν’ αναβοσβήνουν κάτι ασήμαντες λάμψεις.
Πότε-πότε, κάποιος πετούσε από κει πάνου το τσιγάρο του
κ’ εμείς μαζεύαμε τα δάχτυλα μας μην καούμε.

Κανένας μας δεν είχε πια λίγο χώμα δικό του,
ένα στρέμμα χωράφι ή έναν τάφο.

Γιάννης Ρίτσος

Από τη σειρά Σημειώσεις στα περιθώρια του χρόνου (1938-1941)
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [Α’ Τόμος] (1978)

Advertisements

No comments yet»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: