Πρωινό εμβατήριο (Δημήτρης Αρμάος)

Όχι δεν έχω γεννηθεί για τη μελαγχολία
Καιρός να πάψει ετούτο το μονότονο τραγούδι ετών
Υπάρχει έξω από μένανε καιρός
Και πάνω απ’ τον καιρό που μόνο φθείρεται
Το θαύμα των σωμάτων
Ό,τι πνευματικότερο χάρισε ο ουρανός
Στα πλάσματα που κλαίνε για να παίζουν

Δημήτρης Αρμάος, Περιοδικό Τετράμηνα, Άμφισσα, Άνοιξη 1993.

Υδρία (Αλέξης Τραϊανός)

Σου έδινα συνέχεια σου έδινα
Και συ έπαιρνες συνέχεια έπαιρνες
Και δεν ήξερες πως παίρνεις
Δεν ήξερες κι ούτε ποτέ θα ξέρεις
Πώς η ψιχάλα γίνεται βροχή
Συνέχεια ανάγνωσης «Υδρία (Αλέξης Τραϊανός)»

Η γλώσσα η αμίλητη (Μαρία Κυρτζάκη)

Δεν γίνεται ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα∙
σαν ψάρι έξω από τα νερά του
και σαν να βγήκε απ’ ό,τι τον προστάτευε
– την γλώσσα του.
Χτίζει τους κήπους τις αυλές
όχι το σπίτι
Κι η μοναξιά – δεν φτάνει δεν αρκεί
να φτιάξει μιας πατρίδας γη.
Συνέχεια ανάγνωσης «Η γλώσσα η αμίλητη (Μαρία Κυρτζάκη)»

Ελεύθερες πτώσεις (Παναγιώτης Αργυρόπουλος)

Πάει καιρός που κάνω ελεύθερες πτώσεις
στο κενό της παρόρμησης
χωρίς αλεξίπτωτα όνειρα.
Εξασκούμαι στο μάταιο.
Παρασημοφορώ το εφήμερο
για την προσφορά στο ανέλπιστο.
Τόσα χρόνια
υπηρετώντας μεγάλες προσδοκίες
κολλώντας ένσημα βαρέων αντιστάσεων
χρεοκόπησα.

Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Από τη συλλογή ΑΡ.ΠΑ σε περισυλλογή (2001)

Το πρόβλημα με τις αντωνυμίες (Τίτος Πατρίκιος)

Το πρόβλημα με τις αντωνυμίες
Λέμε εμείς και εννοούμε εγώ
λέμε εσύ και εννοούμε εγώ
λέμε αυτός και εννοούμε πάλι εγώ.
Στην ουσία μόνο με το εγώ
μπορούμε να εννοήσουμε
κάποιον άλλο.

Το πιο όμορφό μου ποίημα (Νικολέττα Σίμωνος)

Το πιο όμορφό μου ποίημα
Με τη σιωπή μου το ‘γραψα
Βουλιάζοντας ηδυπαθώς
Και καθ’ ολοκληρίαν
Μέσα στ’ απύθμενα τα μάτια σου
Εκεί όπου συνάντησα
Τις πιο κραταιές λέξεις.

Νικολέττα Σίμωνος

Τα έντερα και τα άλλα (Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ)

Τα έντερα τα εσώτατα
που διοχετεύουν πάθη
και κάνουν αισθητή
την κάθοδο
Συνέχεια ανάγνωσης «Τα έντερα και τα άλλα (Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ)»

Εκ βαθέων (Αλέξανδρος Κωνσταντίνου)

Γυναίκα, μνήμη περικύητη·
αχνή μοναχικότητα κι αγέννητη
ακόμη
πρώτη μου λες φορά ανέπνεα
κοντά σου:
Συνέχεια ανάγνωσης «Εκ βαθέων (Αλέξανδρος Κωνσταντίνου)»